Motocyklowy Rajd Świętokrzyski to impreza o uznanej renomie w kraju i za granicą, mająca swoje korzenie jeszcze w latach trzydziestych dwudziestego wieku. Rajdy: Świętokrzyski i Tatrzański to jedne z najstarszych imprez motocyklowych, jakie są rozgrywane w Europie. Rajd u podnóża Łysogór z reguły ma ciekawą, ale także trudną i wymagającą trasę, a zazwyczaj odbywa się w przemiennych warunkach pogodowych. W czasach realnego socjalizmu Rajd Świętokrzyski był wielokrotnie areną rywalizacji o Puchar Pokoju i Przyjaźni. Tak dyplomatycznie nazywano mistrzostwa w automobilizmie i motocyklizmie, czyli w sportach motorowych, ówczesnych krajów socjalistycznych, nazywanych pompatycznie Krajami Demokracji Ludowej (KDL).
O ile w dyscyplinach samochodowych, a także w wyścigach motocyklowych, motocrossie, czy trialu ów Puchar Pokoju i Przyjaźni stanowił na tle europejskiej – tej zachodnioeuropejskiej dla ścisłości – konkurencji “drugą ligę”, to w motocyklowych rajdach Enduro było zgoła inaczej. Tutaj Puchar stanowił istotne zaplecze dla Mistrzostw Europy w tej dyscyplinie motocyklizmu. Mistrzostwa Europy były wówczas najwyższą formą rozgrywek w Enduro, gdyż indywidualnych Mistrzostw Świata wtedy nie rozgrywano. Przemysł motocyklowy wiodących w RWPG marek: Jawy, Simsona i MZ postawił na rajdy Enduro – zawody może mniej widowiskowe niż, choćby przykładowo, motocross, ale wymagające konsekwencji, wytrwałości, twardości charakteru i hartu ducha. Swoją rolę miała też mniejsza konkurencja niż w motocrossie, czy wyścigach drogowych.
Oficjalnie mawiano, że starty – i odnoszone tam sukcesy – w serialach Mistrzostw Europy, Pucharu Pokoju i Przyjaźni oraz w Sześciodniówkach Motocyklowych są doskonałą reklamą dla fabryk z Czechosłowacji i NRD, a także poligonem doświadczalnym dla przyszłych wyrobów seryjnych. Tere-fere! Prototypowe wyczynowe motocykle Jawy, MZ i Simsona z seryjnymi produktami miały wspólne w zasadzie tylko firmowe logo i może kilka żarówek. Działalność Działów Sportu wyżej wymienionych fabryk była podporządkowana nadrzędnemu celowi, jakim było wykorzystanie sportu jako środka walki propagandowej, na co szły niezłe sumki z państwowej kasy. Taka była wówczas rzeczywistość…
